= Ż Y C I O R Y S = Życiorys jest to opis czyjegoś życia i działalności, inaczej biografia, może dotyczyć własnej osoby lub kogoś innego. Życiorys jest dokumentem, najczęściej przeznaczonym do akt osobowych. Pisze się go według następującego schematu:

# Data i miejsce urodzenia. # Kim są lub byli twoi rodzice. # Krótka charakterystyka twojej rodziny. # Etapy kształcenia w porządku chronologicznym (daty, miejscowości, uzyskane wykształcenie). # Szczególne osiągnięcia w nauce (z jakimi wynikami ukończyłeś szkołę, miejsca w konkursach i olimpiadach). # Zangażowanie w działalność polityczną i społeczną. # Przebieg pracy zawodowej (daty, miejscowości, nazwy firm, stanowiska i funkcje, osiągnięcia zawodowe itp.). # Przebieg służby wojskowej (z zachowaniem tajemnicy wojskowej). # Ważniejsze fakty z życia osobistego (daty i miejscowości: zawarcia małżeństwa, urodzenia dzieci, śmierci rodziców itp.). # Twoje zainteresowania i plany na przyszłość. Ilość i zakres informacji o swoim życiu dostosowujemy do potrzeb adresata naszego życiorysu. Należy go pisać zwięźle, podawać tylko konkretne informacje i fakty. Oczywiste jest, że muszą być to informacje i fakty prawdziwe. Własny życiorys podpisujemy odręcznie, pełnym imieniem i nazwiskiem. - Pisząc życiorys znanej postaci, np. pisarza lub malarza, należy kolejno zestawić najważniejsze fakty z jego życia, a szczególnie te, mające wpływ na jego twórczość, np. podróże, działalność społeczno-polityczna, kontakty z innymi twórcami, wygnania, więzienia itd. Fakty z życia wiążemy z powstawaniem poszczególnych dzieł, aby stała się jasna geneza ich powstawania. Przy pisaniu życiorysu musimy: * Zapisywać fakty w porządku chronologicznym. * Pisać starannie z zachowaniem akapitów, stylem zwięzłym i rzeczowym. Życiorys nie powinien zawierać: * zbyt szczegółowo opisanych różnych wydarzeń z życia; * oceny osoby, której dotyczy; * życiorysu innej osoby, zamiast swojego.                                           Życiorys Stefana Żeromskiego Stefan Żeromski (pseudonimy Maurycy Zych, Józef Katerla), urodził się 14 pażdziernika 1864 roku w Strawczynie, w województwie kieleckim. Pochodził z zubożałej rodziny szlacheckiej. Dzieciństwo spędził w Ciekotach, u stóp Gór świętokrzyskich, gdzie jego ojciec dzierżawił folwark. - W 1874 r., a więc w wieku 10 lat, został uczniem gimnazjum w Kielcach. Jego przeżycia szkolne dostarczyły pisarzowi materiału do napisania powieści pt."Syzyfowe prace". Dwa lata później zmarła mu matka, którą bardzo kochał. Było to dla niego wielkie i ciężkie przeżycie. - We wrześniu 1883 r. umiera mu także ojciec. Po jego śmierci utrzymuje się tylko z korepetycji. Na skutek ubóstwa i niedożywienia zapada na gruźlicę. Ciężka sytuacja materialna, przeżycia związane ze stratą rodziców oraz choroba nie sprzyjały nauce. W gimnazjum ma duże trudności w opanowaniu matematyki. - Żeromski nie zdał matury. Jesienią 1886 r. wyjechał do Warszawy i tam wstąpił do Szkoły Weterynaryjnej, gdyż w tej szkole nie wymagano świadectwa maturalnego. Ponieważ nie mógł się sam utrzymać, po dwóch latach przerwał studia i zaczął pracować jako korepetytor w domach ziemiańskich. Przez cały ten czas pisał wiersze i utwory prozą. Wysyłał je do czasopism, w których były drukowane. - W 1892 r. po raz pierwszy wyjechał za granicę, a także był po raz pierwszy w Zakopanem, do którego potem wielokrotnie wracał i nawet okresami tam mieszkał. Jesienią ożenił się z Oktawią Rodkiewiczówną i wyjechał wraz z nią do Szwajcarii, do Rappersvil, gdzie zaczął pracować w Muzeum Narodowym Polskim. W 1895 roku wydał "Opowiadania" i "Rozdziobią nas kruki i wrony". Utwory powieściowe: "O żołnierzu tułaczu" i "Promień" w 1895r. - Po pięciu latach wrócił do kraju i do 1903 roku pracował w Bibliotece Ordynacji Zamoyskich w Warszawie. Wtedy to ukazują się "Syzyfowe prace" w 1897 r. i "Ludzie bezdomni" w 1899 r. W 1904 roku ukazała się duża powieść historyczna z czasów napoleońskich, pt. "Popioły". Jego warunki materialne poprawiły się i mógł się oddać całkowicie pracy pisarskiej. Wraz z żoną i synem Adamem zamieszkał w Zakopanem. Potem przeniósł się do Nałęczowa. Cały czas pracował społecznie w różnych organizacjach i towarzystwach kulturalnych i dużo pisał. - W okresie wojny japońskiej i rewolucji 1905 roku Żeromski napisał: "Powieść o Udałym Walgierzu", "Echa leśne", "Sen o szpadzie". Następnie powstają "Nokturn" w 1907r. W 1908 ukazują się następujące utwory "Słowo o Bandosie", "Duma o hetmanie", "Dzieje grzechu". Jako dramaturg debiutuje Żeromski w 1909 roku "Różą", a w 1910 pisze "Sułkowskiego". W 1912 r. drukowane są powieści "Wierna rzeka" i "Uroda życia". - W 1913 roku założył nową rodzinę. Ożenił się z malarką Anną Zawadzką. Wyjechał wtedy na rok do Florencji. Tam urodziła mu się córka Monika. - Wybuch I wojny światowej w 1914 roku zastał go już w kraju. Pojechał do Krakowa i zgłosił się do Legionów, ale nie mógł przedostać się na front. Wrócił więc do Zakopanego. W 1918 roku spotkało go wielkie nieszczęście - umarł mu syn Adam. W latach 1916-19 powstaje powieść pt. "Walka z szatanem". - W 1919 roku osiedlił się w Warszawie. Brał czynny udział w życiu literackim i społecznym stolicy. Z jego inicjatywy powstała Akademia Literatury i w 1920 roku Związek Zawodowy Literatów Polskich. - Za osiągnięcia pisarskie i działalność społeczno-kulturalną otrzymał od prezydenta mieszkanie w oficynie Zamku Królewskiego, w którym mieszkał już do końca życia. - W 1921 roku miesiące letnie spędzał nad Bałtykiem. Przedtem był miłośnikiem ziemi kieleckiej, potem Tatr i Zakopanego. Teraz stał się wielbicielem polskiego morza.Żeromski napisał trzy poematy prozą: "Wisła" (1918), "Międzymorze" (1924), "Puszcza jodłowa" (1925). - Kolejne utwory dramatyczne ukazują się w 1921 r. "Ponad śnieg bielszym się stanę", w 1923 r. "Turoń", w 1924 r. "Uciekła mi przepióreczka". - "Przedwiośnie", które się ukazuje w 1924 r. wieńczy prozatorską twórczość Stefana Żeromskiego. W 1924 roku był kandydatem do nagrody Nobla. Nie otrzymał jej, gdyż na decyzję wpłynęła opinia niemiecka, wroga Żeromskiemu po opublikowaniu przez niego w 1922 roku antyniemieckiego utworu pt. "Wiatr od morza". - W 1925 roku Żeromski umiera w Warszawie, w swoim mieszkaniu. Pogrzeb odbył się 22 listopada 1925 roku. - Pośmiertnie zostają wydane w 1928 r. "Elegie i inne pisma literackie i społeczne" oraz w latach 1953-56 "Dzienniki".Swoją twórczością zasłużył sobie na miejsce w panteonie największych pisarzy polskich."