= P O S T A C I =    Charakterystyka pani Eweliny bohaterki noweli Elizy Orzeszkowej pt. "Dobra pani".

Pani Ewelina Krzycka to jedna z dwóch głównych postaci noweli Elizy Orzeszkowej pt. "Dobra pani". Miała czterdzieści lat i mimo tego wieku była piękną brunetką o bardzo znudzonej twarzy. To zamożna wdowa, która nie miała dzieci. - Mieszkała we własnym domu ze służbą i nie pracowała. Pani Ewelina nie mając konkretnego zajęcia, przez całe dnie nudziła się. Samotność i związaną z nią nudę uważała za swoje nieszczęście. Nie miała żadnych głębszych zainteresowań ani nie umiała się zdobyć na żadne prawdziwe uczucie. Co jakiś czas znajdowała sobie kogoś, kogo otaczała wielką czułością i niby miłością, ale po pewnym czasie zainteresowanie do tej osoby mijało i porzucała tę istotę jak zepsutą zabawkę. Postępowanie takie dotyczyło ludzi, a także zwierząt. - Jedną z pierwszych jej ofiar była młoda dziewczyna, której obiecała, że będzie ją uczyć i zapewni jej szczęśliwe życie. Szybko się nią znudziła i zrobiła z niej swoją służącą. Młodą dziewczynę związała ze swoją osobą i nie pozwoliła jej wyjść za mąż, natomiast bezlitośnie ją wykorzystywała. -Takim samym krótkotrwałym uczuciem obdarzyła papugę, która porzucona po pewnym czasie zdechła. Następną jej ofiarą był mały piesek, który jej ulubieńcem był przez cały rok. Pani znudził się, więc wyrzuciła go do pomieszczeń dla służby. Piesek był nieszczęśliwy, bo bardzo przywiązał się do swojej pani, tęsknił za nią, skamlał, ale jej już nic nie obchodził. - Taki sam los, jak tego pieska, spotkał małą dziewczynkę Helę. Pani zobaczyła ją na progu domu jej kuzynów, którzy przygarnęli ją, bo była sierotą. Malutka Helcia miała pięć lat i była ślicznym dziewczęciem. - Spodobała się bardzo pani Ewelinie i zabrała ją do swojej willi. Nowa opiekunka na początku poświęcała Heli dużo czasu, stroiła ją, uczyła dobrych manier, rozpieszczała łakociami, woziła po całej Europie. Biednemu dziecku zdawało się, że to jest prawdziwe uczucie. Pokochała serdecznie panią Ewelinę jak swoją matkę. Kiedy podrosła i przestała być uroczym dzieckiem, przestała się też podobać "dobrej" pani. W tym czasie we Włoszech pani poznała muzyka i całą swoją sympatię obróciła na niego i przestała zajmowąć się swoją Helcią. Oddaliła ją od siebie, nakazując spać w pokoju ze swoją służącą. Wrócili do kraju i odtrącona dziewczynka nie mogła zrozumieć, dlaczego pani Ewelina wcale się nią nie interesuje. Jej "dobra" pani ze swoją nową symptią wyjechała do Włoch. Helcię zwróciła jak pożyczony przedmiot jej dawnym kuzynom, którzy byli biednymi i prostymi ludźmi. - Helcię dotknęło wielkie nieszczęście. Nauczona żyć w luksusowych warunkach nie umiała przystosować się do życia w ubóstwie i niedostatku. Ciągle wspominała dawne życie i tęskniła za panią Eweliną. - Postępowanie pani Eweliny w stosunku do dziecka świadczy, że nie była to osoba o prawym charakterze. Była to kobieta okrutna, bezlitosna i nieczuła. Pani Krzycka to znudzona pusta lalka, bawiąca się żywymi istotami. - Ta zamożna "dobra" pani nie brała żadnej odpowiedzialności za swoje postępowanie. Swoimi zachciankami i kaprysami krzywdziła ludzi oraz zwierzęta. Gdy kaprys mijał, zupełnie nie obchodziło ją to co czuje i co się dzieje z istotą, którą przez długi czas otaczała nieszczerym uczuciem. Mogła nawet ta istota umrzeć. Wcale ją to nie obchodziło, znalazła sobie nową zabawkę. Pani Ewelina to fałszywa i wyrachowana egoistka, która cudzym kosztem szukała dla siebie rozrywki. Ta bogata dojrzała kobieta wiodła puste i próżniacze życie, nie przynoszące owoców dla innych ludzi i społeczeństwa.    Charakterystyka Urszuli Zalewskiej - jednej z głównych postaci powieści pt. "Ten obcy". - Zwróciła moją uwagę silna osobowość Urszuli Zalewskiej, która jest jedną z bohaterek książki Ireny Jurgielewiczowej pt. "Ten obcy". Urszula ma trzynaście lat i jest półsierotą. Zmarła jej mama i od tego czasu opiekowały się nią ciotki mieszkające w Warszawie. Mieszkała z ciotkami i tam chodziła do szkoły. Podczas wakacji po raz pierwszy przyjechała do Olszyny, gdzie pracował i mieszkał jej tato, który był z zawodu lekarzem. - Dziewczynka jest wysoka i szczupła, ma ładne jasne włosy i duże niebieskie oczy otoczone długimi, czarnymi rzęsami. Jej kolega Marcin powiedział, że może się podobać. Ula bardzo przeżywała śmierć swojej kochanej mamy, i ciągle tęskniła za nią. Czasami czuła się bardzo samotna i wydawało się jej, że cały świat jej nie rozumie i gdy jej było tak bardzo ciężko, pisała do swojej matki długie listy, w których mówiła jej o swoich problemach. Do ojca odnosiła się z nieufnością, czuła do niego żal. Pamiętała jak ojciec zostawił ją i mamę, i wyjechał z domu do innej miejscowości. Była przekonana, że jest złym człowiekiem. Uważała, że to ojciec głównie przyczynił się do śmierci mamy. Przy bliższym poznaniu ojca przekonała się do niego i stwierdziła jak bardzo się myliła co do jego osoby. Podziwiam ją za to, że potrafiła wtedy przyznać się do błędu. Doceniła swojego ojca za to, że tak wiele uczynił dla Zenka, i zrobił to całkiem bezinteresownie. - W swoim usposobieniu dziewczynka jest zamknięta w sobie, skryta, nie lubi znajdować się w centrum uwagi. Do Olszyny przyjechała z Pestką Ubyszówną - koleżanką z Warszawy. Pestka była jej jedyną przyjaciółką, której powierzała swoje problemy. - Uli można było zaufać, potrafi dochować tajemnicy, nigdy nie plotkuje na temat swoich znajomych. Jest szczera i stara się pomagać ludziom w potrzebie. Jej własne doświadczenia życiowe pozwalają jej zrozumieć innych, tych którzy znaleźli się w trudnej sytuacji. Jest to bardzo wrażliwa osoba, która bez wahania pomaga uciekinierowi z domu - Zenkowi. Zenek nie miał matki i mieszkał we Wrocławiu z ojcem, który był alkoholikiem. Do Olszyny przyjechał z nadzieją, że zastanie wujka, który w tej miejscowości pracował. Niestety wujka nie zastał, ponieważ znienił on miejsce pracy. - Zenek jest bez środków do życia i aby utrzymać się dopuszcza się drobnych kradzieży. Podziwiam silny charakter Uli, która potrafi przeciwstawić się presji kolegów z grupy, których Zenek namówił do kradzieży jabłek w sadzie. Podejmuje pracę u ogrodnika, aby pomóc Zenkowi spłacić dług. - Dziewczynka zawsze stara się postępować uczciwie, brzydzi się kłamstwem i kradzieżą. Jest wrażliwa również w stosunku do zwierząt. Dowodem tego jest przygarnięcie i opieka nad bezpańskim psem, na którym znęcały się dzieci ze wsi. W swoim postępowaniu Ula odznaczała się dużą inteligencją, w szkole osiągała bardzo dobre wyniki w nauce. - Ula to dziewczynka, która podobała mi się najbardziej ze wszystkich bohaterów literackich. - Czytając powieść zaimponowały mi jej cechy: uczuciowość, wrażliwość na krzywdę i los innych, siła woli, lojalność, odpowiedzialność, uczciwość i inteligencja. Chcę być taka jak ona i mieć również koleżanki i kolegów o takich przymiotach."