= DZIEŃ DZIECKA = Tradycja świętowania Dnia Dziecka 1 czerwca została zainicjowana i ustanowiona przez Światową Federację Kobiet Demokratycznych w 1949 roku. Początkowo miało to być głównie święto ochrony dzieci przed wojną, krzywdą i głodem. Jednak z czasem nabrało rodzinnego charakteru i stało się dniem gier, zabaw, konkursów oraz festynów organizowanych dla dzieci i ich rodziców. -    Dziś 1 czerwca świętują dzieci w Polsce, Czechach, Słowacji, Rosji i krajach bałtyckich. Nie wszędzie jednak świętuje się właśnie tego dnia. Niektóre kraje świata obchodzą Dzień Dziecka 20 listopada, w rocznicę uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka (w 1959 r.) oraz Konwencji o Prawach dziecka (w 1989 r.). Zgromadzenie Ogólne ONZ orzekło, że to święto może być obchodzone w dniu, który dane państwo uzna za właściwy. I tak np. we Francji świętuje się 6 stycznia Dzień Rodziny, w Japonii Dniem Dziecka jest 5 maja - w tym dniu świętują tylko chłopcy oraz 3 marca - wtedy świętują dziewczynki, w Turcji jest to natomiast 23 kwietnia.    Różne są daty święta, różne są też zwyczaje z nim związane. We Francji rodzice i dzieci razem zasiadają do stołu i podczas uroczystej kolacji jedzą miedzy innymi ciasto z wróżbami. W Japonii ojcowie razem z synami robią flagi w kształcie karpia (symbol siły i odwagi) i wieszają je na drzwiach. I tak możemy zobaczyć całe rodziny karpi: na samym szczycie proporzec, potem karpia - tatę, karpia - mamę oraz małe karpie, przy czym liczba ich uzależniona jest od ilości dzieci w danym domu. Dziewczynki natomiast przygotowują wystawy lalek w tradycyjnych strojach i piją napój ryżowy. Japońskie dzieci obdarowuje się też bukietami balonów. W Turcji dzieci ubrane w narodowe stroje tańczą, śpiewają i puszczają latawce. -    Społeczności pierwotne całą uwagę poświęcały na przygotowanie dziecka do przyszłego życia. W starożytności chore i upośledzone niemowlęta zabijano, często prawa do życia pozbawiano dziewczynki. W średniowieczu dzieci odrzucone i sieroty nie miały żadnych praw. Sytuacja zmieniła się w oświeceniu, kiedy to głoszono, że należy rozwijać naturalne skłonności dziecka, ograniczyć kary fizyczne i okazywać dzieciom szacunek. Przewrotu w pedagogice dokonał Jan Jakub Rousseau, który twierdził, że kształcenie dziecka powinno być oparte na zrozumieniu dzieciństwa, zaś wychowanie powinno polegać na szczególnej trosce o rozwój w dziecku tego, co naturalne.

Przez długi czas dorośli uważali, że w zasadzie dzieciom nie są potrzebne żadne prawa. A dziecko to przecież mały człowiek. A każdy człowiek ma swoje prawa. Prawa te zostały zapisane w 1989 roku w Konwencji o Prawach Dziecka.     *  Dziecko ma prawo do życia i rozwoju - rodzice i państwo muszą zapewnić mu bezpieczeństwo i możliwość rozwoju.     *  Dziecko ma prawo do wychowania w rodzinie - nie wolno rodzicom zabrać dziecka, chyba że rodzice nie chcą lub nie mogą się nim zaopiekować.     *  Dziecko ma prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania, prawo do prywatności i tajemnicy korespondencji.     *  Dziecko ma prawo do wypowiedzi - zdanie dziecka zawsze powinno być wysłuchane.     *  Dziecko ma prawo do nauki - dziecko ma możliwość uczenia się tak długo jak chce.     *  Dziecko ma prawo do życia bez przemocy i z poszanowaniem godności - dziecka nie wolno bić, obrażać, wyśmiewać, grozić, straszyć.    Niestety prawa dzieci nie wszędzie są respektowane. Wiele dzieci na świecie jest pozbawionych podstawowych praw zapisanych w Konwencji: prawa do zdrowia oraz bezpieczeństwa - nie mają domu, nie mają dostępu do sieci wodociągowej i urządzeń sanitarnych, cierpią z powodu braku dostępu do wody pitnej, nie mają dostępu do informacji (prasa, radio, telewizja), są pozbawione opieki medycznej, wiele nigdy nie było w szkole czy też zaznało głodu ...